Vierluik geproduceerd door IDTV waarin de neef van Pim Fortuyn samen met Art Rooijakkers op zoek gaat naar het erfgoed van de controversiële politicus, tien jaar nadat hij werd vermoord. Vanaf 1 maart is de serie vier donderdagen lang om half tien te zien bij de AVRO op NL 3. Meer info over Edwin Zoekt Fortuyn is te vinden op de website en Facebook.

Jean-Pierre Geelen in De Volkskrant, 9 maart 2012:

Analoog aan Lola Zoekt Brood, waarin de dochter van Herman Brood op zoek ging naar verhalen over haar vader, trok Art Rooijakkers nu op met Edwin Fortuyn, op zoek naar “niet de politicus, maar de mens achter zijn oom”.

Verbindende schakel is steeds de auto met chauffeur waarin de twee op weg zijn naar gesprekspartners als Harry Mens, Gerard Spong en onbekendere vrienden. Het resultaat is hagiografisch, maar hier en daar zijn er toch onthullende momenten. Nooit geweten dat Fortuyn volgens zijn Groningse kameraad Hans Broekhuis zes jaar in psychoanalyse is geweest om te “genezen” van zijn homoseksualiteit, door op nogal rampzalige wijze aan te rommelen met de vrouw van een hoogleraar.

Ook aardig was het lesje van couturier Oger Lusink, die Pim tot mannetje maakte: aangepaste broeken moesten hem langer en eleganter doen lijken, hoge boorden en een grove strik in de das verborgen zijn zwanenhals en verlegden het accent naar zijn hoofd.

Ontluisterend: de weerzin die Harry Mens een dag na Fortuyns dood had weten te wekken. Edwin: “Hij ging ons als familie wel eens even vertellen hoe Pim in elkaar zat. Heel storend.”

Rode draad is een brief met vragen van Edwin aan moordenaar Volkert. In het tweede deel werd verteld dat Van der G. telefonisch contact had gezocht met Edwin. In een vooruitblik werd de kijker als een ware cliffhanger de worst voorgehouden van een tweede telefoontje…

Indiewire’s Press Play currently hosts my Raising Cain Re-cut project: a personal attempt to approximate Brian De Palma’s original vision of Raising Cain, before the director chose to compromise its structure in post-production. The re-cut uses all of the scenes in the theatrical release and puts them back in the order they were intended, giving rise to a dramatically different viewing experience. The project includes a 12-minute video essay written, edited and narrated by yours truly. Enjoy!

Voor commercial-opdrachten wordt Peet sinds kort gerepresenteerd door In Case of Fire. Zijn eerste Firestarter-klus betreft een 50-seconden commercial voor Bloemen.nl, bedacht door creatieven Marcel Hartog en Jeroen van Zwam van reclamebureau Publicis. De commercial met de veelzeggende titel “De Klos” werd in twee dagen gedraaid op lokatie in Hoofddorp.

CREDITS

Cliënt: Bloemen.nl
Bureau: Publicis
Creatie: Marcel Hartog en Jeroen van Zwam

Regie: Peet Gelderblom
Productie: Paul Brand, Joyce Gorgoni en Sanne Rozinga
D.O.P.: Rutger Storm
Montage: Peet Gelderblom en Wouter van Luijn
Visual f/x: Alexander Fijlstra @ Directorama
Kleurcorrectie: AVP
Muziek en sound design: Geert van Galen @ Studio De Keuken

Leven op de automatische piloot? Niet voor de jonge mensen die voorbij komen in Je Zal Het Maar Zijn. Zij hebben allemaal een bijzonder verhaal te vertellen. Doordat ze zich in uitzonderlijke situatie verkeren, of omdat ze een opvallende keuze in het leven hebben gemaakt. Sophie Hilbrand gaat met ze op pad om hun leefwerelden te portretteren.

In iedere aflevering van Je Zal Het Maar Zijn volgt Sophie drie jonge mensen, waarmee ze allemaal twee dagen op pad gaat. Sophie: ‘De mensen in Je Zal Het Maar Zijn hebben inspirerende, verbazingwekkende en soms pijnlijke verhalen. Het programma geeft een breed beeld van hoe jonge mensen hun leven leiden. Ik vind het verrijkend om te zien hoe verschillend die manieren kunnen zijn.’

Right, obviously…
That experience proved to me that, most of the time, true mastership is easy to spot.

Fast forward to yesterday evening. I’m thumbing through Flipboard on the iPad; a personalized magazine which compiles online content to your interest and presents it out of context. Suddenly, I come across a very brief article, so insightful and eloquently written that I caught myself thinking: Whoever wrote this has instantly become my new favorite film critic. Only then did I check the author of the piece–which turned out to be old favorite Matt Zoller Seitz.

Case in point: Seitz’s Underacting Hall of Fame write-up on Catherine Deneuve.
True mastership. There it is.

Since its completion in 2009, a lot has happened to Out of Sync. After premiering at Indies for Indies in Pittsburgh, it hit the global festival circuit. I’ve already posted about my visit to Rutger Hauer’s I’ve Seen Films International Film Festival in Milan, where Out of Sync received a Special Mention Prize, but the film also screened at Palm Beach International Film Festival in Florida, Choice Cuts Short Film Festival in London and the brand new Lewiston-Auburn Film Festival in Maine.

Interestingly enough, the short achieved its greatest success online. A few weeks after a hi-res version was uploaded and added to the website, Out of Sync was picked up by Vimeo Staff Picks and featured by MUBI Garage, resulting in a total of 58,000 views (and counting). A quick glance at Vimeo’s comment section will give you an indication of how well it’s been received.

Besides LA-based Dennis Cozzalio, who gave a glowing review at Sergio Leone and the Infield Fly Rule, other critics have chimed in. This is what former New York Times critic and House Next Door founder Matt Zoller Seitz had to say:

“This is a terrific movie. Formally adventurous and technically impeccable but with soul and a point. A rare combination of aspects. The story is told in a very intricate, borderline too-clever manner, toying with literary POV techniques yet somehow never losing track of the basic feelings of the couple and the issues that complicate their relationship. The style is very cognizant of film history, but not a slave to it. Gelderblom’s got his own voice, and it’s rich and assured.”

Meanwhile, Movie Geeks United regular Dean Treadway posted a detailed review at his blog Filmicability:

“It’s the shapes, the rigid color palette, the horizontal lines battling with the verticals, the close-ups wrestling with the long views (with birds sizzling precisely along a flowered horizon at one point), and it’s the disconnect between the sound and image in the first half of Peet Gelderblom’s too-short Out of Sync–these are the facets that rivet us most. (…) The haziness of a weekday morning is palpable, and the gentle tans of the woman’s cosmos clash with the gunky greys of the man’s. (…) A promising exercise for a promising new director.”

Brazilian film critic Pablo Villaça (Cinema em Cena) wrote the following:

And back in Pittsburgh, Sam Ippolito at the Pittsburgh Indie Movie Examiner put it like this:

Vierluik geproduceerd door IDTV waarin de dochter van Herman Brood samen met Art Rooijakkers op zoek gaat naar het erfgoed van Neerlands enige echte Rock ‘n’ Roll Junkie. Vanaf 17 juni was de serie vier vrijdagen lang om half negen prime time te zien bij de AVRO op NL 3. Voor meer info over Lola zoekt Brood en de daaruit voortvloeiende Brood expositie, check de website en Facebook.

Het Parool, 25 juni 2011:

Er zit een levensgroot risico in, in een documentaireserie waarin een kind op zoek gaat naar verhalen over een dode beroemde ouder. Het wordt snel larmoyant, of het gaat uiteindelijk om dat kind en de kijker denkt: kan mij dat schelen. Niets van dat alles in Lola zoekt Brood. Lola Brood is innemend terwijl ze worstelt met de vraag: zou haar vader hetzelfde hebben bereikt zonder drank en drugs? Ze heeft daar een dubbel gevoel over. Zonder drank en drugs had ze deze vader niet gehad. Maar zonder drank en drugs had ze waarschijnlijk nog een vader gehad.

Die zoektocht levert ontroerende momenten op. Het grijze bandlid van The Moans, Broods eerste band, die oprecht ontroerd raakte toen hij Lola ontmoette. Hij zag in haar het evenbeeld van haar vader. Die ogen, maar vooral die mond. De oude vriend, waarmee Brood tien maanden in de kopermijnen van Israël had gewerkt. Gitarist Dany Lademacher, die in zijn dromen nog altijd met Brood op tournee is, een keer of drie per week. Het fragment met de egomane ex-manager Koos van Dijk (‘Ik zie Herman als het kleine broertje dat ik moest helpen’) namen we voor lief.

Maar het hoogtepunt tot nu toe zat in de eerste van vier afleveringen: het bezoek aan Harry Muskee, de legendarische frontman van Cuby & The Blizzards. Ook daar weer fijne verhalen. (Brood kwam in die band door een microfoon van ze te stelen.) Muskee had een nummer voor Brood geschreven, zeven jaar na diens dood, want anders was het lijkenpikkerij. De titel was nog van Brood, Mama, Won’t You Buy Me A Dream, ze hadden ooit het plan het nummer samen af te maken. Het was een countrynummer, want daar hield Brood van als hij in een sentimentele bui was. Muskee draaide de plaat, op een prettig krakende pick-up. Lola luisterde. En Muskee, de legende, stond ernaast, zenuwachtig als een jongetje. Wat zou de dochter van Herman ervan vinden? Die was er stil van. “Heel mooi,” zei ze. “Ja hè,” zei Muskee. En dan die blik naar haar.

Vrijdag is er weer een Lola zoekt Brood. Kijken!

Ter promotie van de nieuwe Disney film Lemonade Mouth en de comedy serie Shake it Up regisseerde Peet in opdracht van productiemaatschappij Netwerk6 twee videoclips voor de Nederlandse en Belgische  tienermarkt. De opnamen vonden plaats op een middelbare school in Doorn, met Rogier den Boer als DOP en Job Scholtze op Steadicam. Zangeres Sita werd bijgestaan door dansers van dansstudio Get Motivated.

Foto: Adrian Kuipers

Voor Orange Babies, de stichting die zich inzet voor Afrikaanse zwangere vrouwen met HIV en hun baby’s, reisde ambassadrice Natasja Froger samen met een camerateam af naar Namibië om verslag te doen van verschillende projecten. Van hun bevindingen is een prachtige documentaire gemaakt die op het jaarlijkse Orange Babies gala getoond zal worden. In het najaar is een extra lange versie van de documentaire te zien op RTL4.

Eerder regisseerde Peet samen met De Beeldbrigade een vergelijkbare film met Fiona Hering in Zuid-Afrika.

Last Friday night, my short Out of Sync received a Special Mention award at Rutger Hauer’s I’ve Seen Films International Film Festival in Milan. The film screened together with 249 other works from 72 countries, selected from a total of 3,482 submissions. Since I hadn’t been able to attend earlier screenings in Florida and Pittsburgh Pittsburgh, the chance to visit this festival in one of Europe’s most beautiful cities was an offer I couldn’t refuse. I called up my old friend Mick, who used to be my best buddy back when we were studying Graphic Arts, and invited him to come along. The two of us hadn’t seen each other in about eight years, so this seemed like an ideal opportunity to catch up.

Out of Sync screened Thursday evening, October 7th, at Gnomo Milano Cinema. Mick and I took an early flight and planned on visiting the Blade Runner Q&A at IULM University first. Unfortunately, our plane was delayed and we couldn’t make it in time. Bummer! We settled for a late lunch instead, before watching Out of Sync in digital HD with a crowd that seemed to like it quite a bit.

The Gala Award Ceremony, presented by Bill Bristow, took place in a fully packed ‘Eight Column Hall’ of Milan’s Royal Palace, right next to the enormous Duomo cathedral (“impressive” doesn’t begin to describe it). Rutger Hauer handed the awards in person and, oddly enough, I was the first to be called on stage. A memorable moment, for sure, although it was over before I knew it. As I walked back to my seat, a Dutch lady on the first row congratulated me. I made a mental note to meet up with her later that evening.

As soon as I got the chance, I walked over to Anton Corbijn and congratulated him with his stunning second feature The American. (Funny that it takes a movie called The American to make you feel proud of being European.) Corbijn expressed his surprise that the film didn’t open well in Italy, despite George Clooney’s popularity, the Italian setting and a cast of well-known local actors. We talked about the pressures of working within the Hollywood system (“It forces you to come up with creative solutions–not unlike a celebrity photo shoot”) and about digital versus analog cinematography. Obviously, Corbijn is a sucker for the grainy imperfection of good-old celluloid (which cinephile isn’t?), and he rather enjoys the magical wait between shooting and seeing your footage. I told him about my good experiences with the RED camera and recommended the Brittish Wallander series with Kenneth Brannagh as an exquisite example of stylish digital cinematography. Corbijn claimed to know nothing of light, by the way (yeah right), eventhough he composed nearly every shot in The American himself.

Mick and I drank prosecco with a few of the other winners: director Sil van der Woerd and singer Anouk de Groot (who won Best Music Video and Best Music Performer respectively) and Maria Heidemann (who also won a Special Mention that evening). Meanwhile, we caught up with the Dutch lady on the first row, who turned out to be Rutger’s wife Ineke!

It didn’t take long before Roy Batty himself joined us. I thanked him for his acknowledgement of Out of Sync (“Yeah, of course, my pleasure!”) and told him how much I was looking forward to Hobo With A Shotgun. “It’s a very, very strange movie,” Hauer told me. I assured him the speech in the trailer felt like vintage Hauer. The man looked at me, pinched his eyes and smiled his trademark smile…